FANDOM


Fereldeńska wojna domowa – zapoczątkowany w roku 9:30 Smoka konflikt pomiędzy Loghainem Mac Tirem a bannami z Bannornu. Zbiegł się on w czasie z Piątą Plagą, dając arcydemonowi Urthemielowi niemalże bez przeszkód dotrzeć na południe Fereldenu.

Konflikt rozpoczął się, gdy teyrn Mac Tir wyznaczył się na regenta swojej córki Anory po śmierci króla Cailana w bitwie pod Ostagarem. Spotkało się to z oburzeniem niektórych szlachciców z powodu niskiego urodzenia teyrna i jego pretensji do tronu zaledwie kilka dni po śmierci Cailana, jego zięcia. Część bannów, w tym m.in. Teagan Guerrin, nie dała wiary w wersję wydarzeń przedstawioną przez Loghaina, podejrzewając, że jest on bezpośrednio odpowiedzialny za śmierć króla i zaplanował ją, chcąc przejąć władzę.

Wojna zakończyła się w roku 9:31 smoka, kiedy podczas zwołanego przez arla Eamona Guerrina zjeździe możnych na tronie posadzono nieślubnego syna króla Marica, Alistaira. Zjazd zakończył się pojedynkiem pomiędzy Loghainem a Szarymi Strażnikami, który teyrn przegrał, co położyło kres wojnie. Została ona zażegnana, zanim obie strony zaczęły ścierać się na polach bitew, co pozwoliło zjedniczyć Ferelden przeciwko Pladze.

Tło Edytuj

Gdy przebudził się arcydemon Urthemiel, Szarzy Strażnicy z Fereldenu i Orlais przeczuwali, że może oznaczać to nadejście kolejnej Plagi. Król Cailan, kierowany honorem i chęcią zapisania się na kartach historii, natychmiast ogłosił wsparcie dla Strażników i zebrał armię Fereldenu, którą poprowadził pod Ostagar, leżący na obrzeżach Głuszy Korcari, z której zaczęły nadciągać mroczne pomioty. Duncan, komendant Strażników, wdzięczny za pomoc przeczuwał, że zgromadzone przez króla siły są niewystarczające, poprosił więc o wsparcie z Orlais. Cesarzowa Celene, świadoma zbliżającej się Plagi dzięki informacjom orlezjańskiego komendanta Szarych, od jakiegoś czasu prowadziła już z Cailanem korespondencję, w której ustalali warunki zawiązania sojuszy obu państw przeciwko Pladze. Z czasem sojusz zaczął przybierać na sile, z Orlais do Fereldenu wysłani zostali Szarzy Strażnicy wspierani przez kawalerów, nie dotarli jednak na czas, a po bitwie pod Ostagarem zostali zawróceni na granicy na mocy dekretu regenta Loghaina.

Sojusz nie cieszył się przychylnością zbyt wielu Fereldeńczyków, którzy pamiętali jeszcze czasy orlezjańskiej okupacji i walki narodowowyzwoleńcze przeciwko Orlais. Szlachta traktowała sceptycznie również Strażników, których postrzegała za archaiczne bractwo, a dodatkowo – ze względu na czas, jaki upłynął od ostatniej Plagi i fakt, że nie zauważono arcydemona – uważała, że kraj nie jest zagrożony Plagą, a wylewające się z Głuszy Korcari pomioty zorganizowały duży, ale niezorganizowany rajd na powierzchnię. Sytuację Strażników w Orlais dodatkowo pogarszało to, że wielu z nich w rzeczywistości pochodziło z Orlais.

Największym przeciwnikiem działań Cailana był jego teść, teyrn Loghain Mac Tir, żywiący głęboką nienawiść do Orlais i Szarych Strażników, uważając, że są oni orlezjańskim szpiegami. Zaczął wierzyć, że rzekoma Plaga była przygotowaną przez Orlezjan mistyfikacją będąca zasłoną dymną dla planowanej przez cesarstwo inwazji na Ferelden. Wiedział też, albo przynajmniej podejrzewał, że Cailan zamierzał rozwieść się z jego córką Anorą, żeby poślubić cesarzową Celene i scementować tym samym sojusz.

W czasach rządów króla Marica Theirina Loghain był szarą eminencją, co nie zmieniło się za rządów jego syna. Chociaż Cailan, mimo własnych przekonań, stosował się do rad Loghaina, w tym konkretnym przypadku odrzucił wszystkie jego ostrzeżenia, prośby i propozycje, marząc o zjednoczeniu Thedas przeciwko mrocznym pomiotom. Logain, postrzegany jako uparty patriota, przed laty poprzysiągł zlikwidować wszelkie zagrożenia wobec swojego kraju, a jego miłości do Fereldenu dorównywała jedynie nienawiść wobec Orlais. Pchnęło go to do porzucenia na polu bitwy Cailana, ponieważ uważał jego działania za zagrożenie dla królestwa. Zdrada Loghaina kosztowała życie króla, Szarych Strażników z Fereldenu i ogromną ilość żołnierzy, co znacząco osłabiło kraj.

Droga Loghaina do władzy Edytuj

Po śmierci króla Cailana i rozbiciu fereldeńskiej armii Loghain ogłosił się regentem swojej córki Anory. Był w stanie odeprzeć część zarzutów, zrzucając winę na Szarych Strażników, twierdząc, że zamierzali porzucić Cailana. Jak twierdził, zarządził odwrót, kiedy przejrzał ich plany, a wielu szlachciców uwierzyło w jego kłamstwa. Loghain zakładał, że zagrożenie ze strony Plagi zachęci szlachciców do zjednoczenia się pod jego przywództwem, uważając się za najbardziej odpowiedniego człowieka do prowadzenia wojsk. Mając na uwadze jego reputację i dokonania, wielu szlachciców dołączyło do niego, wierząc, że najlepiej nadaje się do dowodzenia armią oraz dlatego, że nikt inny nie dysponował odpowiednią siłą polityczną, żeby mu się przeciwstawić – prawie wszyscy jego rywale nie żyli lub byli ubezwłasnowolnieni. Arl Eamon trawiony był chorobą, wywołaną podaniem mu trucizny podczas zaplanowanego przez Loghaina zamachu skrytobójczego. Bryce Cousland i cała jego rodzina została wymordowana przez arla Amarantu Rendona Howe’a, który przejął należący do Couslandów teyrnir Wysokoża twierdząc, że zdradzili oni Ferelden, konspirując z Orlezjanami. Chociaż Howe odegrał rolę w dążeniach Loghaina do objęcia tronu, nie wiadomo dokładnie, czy teyrn był zaangażowany w jego zdradziecki spisek, tym niemniej Cousland – oddany rojalista – byłby znaczącą przeszkodą dla Loghaina. Po wydarzeniach pod Ostagarem Howe stał się przybocznym regenta, od którego otrzymał tytuł arla Denerim, który „zwolnił się” wskutek spisku Loghaina – arl Urien Kendells zginął pod Ostagarem, a jego miejsce zająć miał jego syn Vaughan, został jednak uwięziony. Howe zajmował się „rozwiązywaniem” zagrożeń dla rządów Loghaina, takich jak np. Oswynem, synem banna Sigharda, który dowiedział się zbyt wiele, żeby mógł przeżyć, czy templariuszem Irminrikiem, który dysponował wiedzą o magu krwi, który otruł Eamona.

Nagła ogłoszenie się Loghaina regentem spotkało się jednak z oporem ze strony reprezentantów Bannornu. Największym przeciwnikiem jego regencji był bann Teagan Guerrin, podobnie jak kilku innych podejrzewający, że to Loghain stał za śmiercią Cailana. Inny oprotestowali jego recenzję ze względu na to, że – mimo iż był ojcem królowej Anory – wywodził się z gminu, w związku z czym nie miał prawa ubiegać się o tron, jeszcze inni uważali go za chciwego oportunistę, który sięga po władzę w zaledwie kilka dni po śmierci króla. Największy sprzeciw budziło to, że Loghain domagał się od bannów poparcia, co godziło w niezwykle ważne dla Fereldeńczyków poczucie wolności jednostki. Każdy władca ziemski sprawował władzę na swoim terenie i od żadnego z nich nie oczekiwano składania przysięgi wierności. Fereldeńczycy szczycili się wolnością, w odróżnieniu od autorytarnych rządów Orlais, zaś żądania Loghaina uznali za obelgę wymierzoną w kraj, który pomógł obronić przed Orlezjanami.

Rozłam Edytuj

W miarę jak Loghain zdobywał władzę, Bannorn domagał się jego ustąpienia, pozostając niewzruszonym na jego żądania wsparcia. Podczas gdy ludność Bannornu porównywała Loghaina do orlezjańskich ciemiężców, on postrzegał ich jako zdrajców, którzy odwrócili się od swojego kraju w potrzebie. Regent odpowiedział siłą, nakazując spalić doszczętnie ziemie należące do nieposłusznych mu bannów, a swoich oponentów uwięzić lub zabić. Działania te zniszczyły wizerunek Loghaina jako wyzwoliciela i wzmocniły determinację, z jaką Bannorn odmawiał jego żądaniom.

Bitwy Edytuj

Chociaż wszyscy niezależni bannowie Bannornu sprzeciwili się Loghainowi, nie wykazali zainteresowania w zjednoczeniu się przeciwko niemu. Wiadomo, że tylko raz trzej bannowie zjednoczyli się przeciwko regentowi. Większość władców ziemskich zainteresowana była wyłącznie utrzymaniem niezależności swoich ziem, ignorując wszelkie próby zastraszenia ze strony Loghaina.

Wojska banna Bronacha zostały rozbite przez Loghaina podczas bitwy w północnym Bannornie, gdzie – jak twierdzą niektórzy – spotkał się on z Bronachem żeby przedyskutować warunki, ale zamiast tego zaatakował go. Po zwycięstwie regent zadeklarował, że każdy, kto mu się sprzeciwi, podzieli los Bronacha. Bitwa bannów z siłami Loghaina miała miejsce również na północ od Lothering.

Podczas największej bitwa wojny domowej, bitwy o Zimowy Dech, Loghain dysponował znacznie większą siłą niż zjednoczony Bannorn, który pokonał dzięki zmysłowi taktyka, jednak nawet mimo pokonania oponentów, Loghainowi nie udało się zdobyć ich wsparcia. Bez poparcia Bannornu nie był w stanie prowadzić skutecznego poboru do armii mającej odeprzeć mroczne pomioty na południu. Fakt, że fereldeńskie armie walczyły ze sobą nawzajem, sprawiły, że horda pomiotów niepowstrzymana parła na południe. Niektórym bannom udało się odeprzeć siły Loghaina, należące do nich ziemie zostały jednak zniszczone przez pomioty, ponieważ ich wojska, wyniszczone bratobójczą walką, nie były w stanie przeciwstawić się hordzie.

Udział Antivańskich Kruków Edytuj

Loghain Zevran.png

Zevran najmowany przez Loghaina i Howe’a

W wojnę domową potajemnie zaangażowane zostały Antivańskie Kruki. Ich udział w konflikt motywowany był przede wszystkim chęcią wzbogacenia się – podczas wojny domowej odżyło wiele starych urazów pomiędzy szlachcicami, narodziły się też nowe. Loghain, za namową Howe’a, zatrudnił Zevrana Arainaia, żeby zabił Szarych Strażników ocalałych z bitwy pod Ostagarem. W trakcie konfliktu liczba zleceń dla Kruków była tak wielka, że w pewnym momencie przekroczyła ona ich możliwości. Drugi powód zaangażowania Kruków w wojnę było pokonanie Plagi. Kruki, zdając sobie sprawę, że Antiva bez regularnej armii byłaby bezbronna w starciu z hordą pomiotów, miały nadzieję, że Plaga zostanie powstrzymana, zanim przekroczy granice Fereldenu i zagrozi ich międzynarodowym kontaktom. Dla Kruków Loghain był najbardziej odpowiednim człowiekiem do pokonania arcydemona.

Pułapka zastawiona przez Arainaia na Strażnika okazała się porażką – Antivańczyk został przez niego zwerbowany lub zabity, co sprawiło, że Kruki zaczęły baczniej przyglądać się poczynaniom Strażnika. Gdy stało się jasne, że jest on osobą uzdolnionym przywódcą, potrafiącym zebrać pod sobą armię i poprowadzić ją przeciwko Pladze, Kruki zaczęły upatrywać w nim lepszego lidera niż Loghain, który pogarszał swoją sytuację bezwzględnymi działaniami wobec Bannornu. Przedstawiciel Kruków skontaktował się ze Strażnikiem, proponując mu wykonanie zleceń, z których ze względu na braki kadrowe nie było w stanie wykonać bractwo, a które mogły przechylić szalę zwycięstwa na jego korzyść.

Finanse Edytuj

Przeciągający się konflikt kosztował państwo coraz więcej pieniędzy. Rolnictwo, stanowiące dużą część dochodów kraju, zostało sparaliżowane, a sprawy pogorszyły się, kiedy Loghain z publicznej kasy wyłożył ogromną sumę na Kruki mające zabić Strażnika. Zdesperowany i potrzebujący pieniędzy, zawarł „porozumienie” z tevinterskimi handlarzami niewolników dowodzonymi przez Caladriusa, na mocy którego handlarze mogli swobodnie sprzedawać mieszkańców denerimskiego obcowiska w zamian za uiszczanie opłat koronie. Obcowisko zostało objęte kwarantanną w związku z domniemanymi zarażeniami plagą, co pozwoliło Tevinterczykom na anonimowe prowadzenie operacji pod płaszczykiem misji humanitarnej, mającej leczyć zarażone elfy. Problem częściowo pogłębił się za sprawą Howe’a, który defraudował państwowe pieniądze.

Zjazd możnych Edytuj

Zjazd możnych12:09

Zjazd możnych

Przykładowy przebieg zjazdu możnych.

Gdy Strażnikowi udało zgromadzić się armię i wyleczyć arla Guerrina dzięki prochom Andrasty, wraz z arlem przedsięwzięli plan mający na celu zakończenie wojny. Guerrin zdawał sobie sprawę, że jeżeli sprawy szybko nie przybiorą innego obrotu, wkrótce Ferelden, którego wojska wybiły się nawzajem, zostanie opanowany przez pomioty. Nie chcąc dalszego rozlewu krwi, Guerrin zwołał zjazd możnych, na którym szlachta miałaby doprowadzić do pokojowego odsunięcia Loghaina od władzy i posadzić na tronie Alistaira – jedynego żyjącego krewnego Marica Theirina, mającego znacznie większe prawa do tronu niż rządzący regent – tym samym ponownie jednocząc Ferelden. Chociaż Guerrin i jego brat Teagan poprzez małżeństwo również mogli rościć sobie prawa do tronu, nie chcieli ryzykować, obawiając się, że szlachta uzna ich za oportunistów.

Szczęśliwym zbiegiem okoliczności królowa Anora zdecydowała się opowiedzieć przeciwko ojcu i przyłączyć do nich. Anora – wiedząc lub domyślając się, że Loghain stał za śmiercią jej męża. Kiedy zaczęła głośno wyrażać swoje podejrzenia, została uwięziona przez Howe’a, który planował zabić ją i obarczyć winą Eamona. Chociaż Loghain nie miał zamiaru jej zabijać, Anora nie była pewna, czy Howe usłucha. Wiedząc, że działania Loghaina mogą doprowadzić do zniszczenia Fereldenu i odebrać jej władzę, którą sprawowała od pięciu lat, Anora poprzez swoją służkę poinformowała Strażnika o swoim uwięzieniu i zaoferowała mu sojusz w zamian za uwolnienie jej. Po odzyskaniu wolności podzieliła się także informacjami o niepokojach w obcowisku, wierząc, że Strażnik zbierze tam więcej dowodów obciążających jej ojca. Dodała również, że jej poparcie dla Eamona i Strażnika ważne będzie tylko pod warunkiem, że zachowa władzę.

Sojusz debatował nad tym, kto bardziej nadaje się na władcę. Chociaż część szlachciców poparłaby Alistaira ze względu na płynącą w jego żyłach krew Theirinów, inni mogliby uznać, że jest to podjęta przez Eamona lub Strażników próba posadzenia na tronie kogoś swojego. Alistair, uważając, że byłby słabym królem, był skłonny poprzeć kandydaturę Anory, Eamon uważał jednak, że z dobrymi doradcami byłby dobrym władcą. Chciał posadzić Alistaira na tronie za wszelką cenę, obawiając się, że gdyby władza Theirinów została przerwana, Ferelden wróciłby do czasów walczących pomiędzy sobą teyrnirów. Gdy Strażnik proponuje, żeby Alistair poślubił Anorę i rządzili razem, Eamon przyznaje, że rozwiązałoby to wiele problemów i stanowiłoby mocny argument za odsunięciem Loghaina od władzy, oboje jednak musieliby wyrazić na to zgodę.

Gdy Strażnikowi udało się zdobyć dowód zaangażowania Loghaina w handel niewolnikami, Eamon zwołał zjazd możnych. Potępił Loghaina, twierdząc, że odwrócił się on od wszystkich ideałów, na których zbudowany został Ferelden, na co ten odpowiedział, że Eamon chce posadzić na tronie Alistaira, a sam zostać szarą eminencją. Gdy przybywają Strażnik i Alistair, Loghain oskarża Strażnika o bycie orlezjańskim szpiegiem. Ten w odpowiedzi może bronić się lub ujawnić zbrodnie teyrna, osłabiając jego pozycję osoby nadającej się na przywódcę. Decyzja szlachciców zależy od poparcia, jakie udało zdobyć się Strażnikowi, ale bez względu na wynik głosowania kończy się ono pojedynkiem pomiędzy Loghainem a Strażnikiem lub jego czempionem. Gdy teyrn zostaje pokonany, decyzja o jego losie oraz wybór władcy Fereldenu pozostawiona zostaje Strażnikowi. Po odsunięciu od władzy Loghaina konflikt zostaje zażegnany, a kraj jednoczy się ponownie, mogąc stawić czoła szalejącej Pladze.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki